Yvonne Prins

Duikplank

“Ik zet je op de hoog-urgent lijst.” zegt mijn arts. Dat betekent dat ik nog drie maanden heb. Een jaar sta ik op de wachtlijst voor longtransplantatie. Ik gebruik continu zuurstof, en kan veel dingen niet meer. Mijn gezondheid verslechtert. Ik weet het, maar wil het niet zien. Als ik zo ziek het ziekenhuis in ga dat ik nauwelijks meer kan lopen, drukt mijn arts me ongenadig met mijn neus op de feiten. De gewone wachtlijst zal ik niet overleven, en daarom krijg ik voorrang. Ik ben tweeëndertig. Wil dit gesprek niet voeren. Als de oproep niet op tijd komt, ga ik dood. Maar de transplantatie is zwaar en de uitkomst onzeker. Ik ben bang voor beide opties. Het is of ik op de hoogste duikplank sta. Ik durf er niet af, maar kan niet terug. Het wachten is tot ik word geduwd.

De tijd daarna is onwerkelijk. Er is verdriet om wat me te wachten staat. Maar er is ook geluk. Mijn familieleden die er voor me zijn, ook als ik me op hen afreageer. Mijn vrienden, die me trouw blijven. En dan is er nog het geluk dat schuilt in (bijna) elke dag, dat me juist zo aan het leven bindt.

Dan, na een maand is er een oproep. Er zijn longen. Ongeloof, blijdschap, angst. Het besef van groot verdriet elders in het land. De operatie gaat goed. Twee weken later ben ik thuis en is niets meer wat het was. Ik zit in een emotionele achtbaan. Verdriet om al die mensen voor wie donorlongen te laat kwamen. Om wat er is gebeurd. Maar ook grote vreugde weer een toekomst te hebben. De adem door mijn longen te voelen stromen. Verdriet en blijdschap lopen in elkaar over, maar blijdschap overheerst. Ik huil van geluk als ik voor het eerst in jaren door de duinen loop. Als ik mijn nichtjes zie, die ik vreesde niet op te zien groeien. Als ik op straat loop, zoals ieder ander. Ik huil van geluk dat ik er nog ben. Ik ben op tijd geduwd. Ik ben mijn anonieme donor intens dankbaar voor dit prachtige geschenk.

Al twee jaar leef ik nu mijn nieuwe leven. Al twee jaar had ik dood kunnen zijn, maar in plaats daarvan is er een wereld voor me opengegaan. Ik gun iedereen op de wachtlijst voor een orgaan mijn geluk. Iedere donor extra, kan een ander mens redden. Daarom steun ik stichting twee miljoen handtekeningen.
 

Yvonne Prins

 auteur: Ziekenhuis Survivalgids www.yvonneprins.nl/ziekenhuis