Andre

Mensen die sterven - terwijl zij wachten op een donororgaan - is voor mij geen kille statistiek meer. Het is onbeschrijfelijk verdrietig om iemand vol met levensdrift te zien doodgaan. Alleen maar omdat het ‘allergrootste geschenk’ zich niet op tijd aandient. Ik was daar meerdere malen getuige van. Het heeft mij nooit meer losgelaten.

Die ontluisterende beelden - doorweven met mijn eigen ervaringen - maken mij een gedreven strijder voor een ander donorregistratiesysteem.
Is het niet geweldig om over de grenzen van je eigen dood leven te schenken? Is dat niet ware naastenliefde? Is dat niet veel beter, dan je goede organen in rook te laten opgaan, of ze te laten rotten tussen de wormen?
Hoe mooi is de gedachte aan mensen die weer volop van het leven kunnen genieten en maatschappelijk dienstbaar kunnen zijn dankzij jouw grootse gebaar? Zij en hun dierbaren zullen je oneindig dankbaar zijn. Dat is een energie die voortleeft.

Nadenken over zaken rondom je eigen dood is eng. Het voelt alsof je het lot over jezelf afroept. Leven in de waan van onkwetsbaarheid is lekker. Die illusie laat je liever niet verstoren. “Zulke dingen overkomen mij toch niet!” Als je niet kijkt, dan bestaat het niet.
Maar eerlijk is eerlijk, zo dacht ik ook, zo dachten al die mensen op de wachtlijst.
Logisch. De dood willen we niet zien. Het enige zekere in het leven ontkennen we.
Maar jouw onontkoombare dood kan nieuw leven schenken. Dat is een wel heel bijzondere en troostende gedachte.

Uiteraard ben ik een vurig voorstander van het ADR. Als je aan mensen vraagt of zij zelf graag een orgaan wensen te ontvangen wanneer hun gezondheidssituatie daarom vraagt, antwoordt de overgrote meerderheid volmondig: “JA”. Dit vertaalt zich nu niet naar het aantal geregistreerden. Daar kan actieve donorregistratie verandering in brengen. Helaas is de politiek tot nu toe te laf gebleken voor een structurele oplossing. Daarom ondersteun ik de stichting 2 Miljoen Handtekeningen in hart én (donor)nier. Tweehonderd onnodige doden per jaar is een beschaafd land onwaardig. Dat maakt mij boos en verdrietig. En wij Hollanders staan nog wel te boek als wereldverbeteraars. Wat kunnen we toch schijnheilig zijn…    

Zelf werd ik viermaal getransplanteerd. Ik ontving een nier van mijn broer (1985), vader (1989), moeder (1995) en vriendin (2004). Ik had de pech dat mijn ziekte meerdere malen terugkeerde, maar ik had het immense geluk dat moedige mensen voor mij opstonden. Van dialyse werd ik doodziek. De lange wachttijd op een orgaan van een overledene kon ik niet uitzitten. Dan was ik doodgegaan. Mijn donoren werden dus min of meer gedwongen door de omstandigheden, namelijk het grote tekort aan postmortale donoren.

Maar het gaat uitermate goed met hen en met mij. Met z’n allen zijn we trots op de overwonnen tegenslagen. Ik leef weer met volle teugen en zonder beperkingen! Transplantatie is een geweldig fenomeen. Doneren is geven voor leven!

Hoe meer je geeft, hoe meer je zelf bezit. Het één is zo oneindig als het ander.


Dansen in het Zand vertelt mijn spannende verhaal. Ik heb daarvoor veel media-aandacht en lof mogen ontvangen. Graag verwijs ik jullie daarom naar www.danseninhetzand.nl

André Bek - auteur van 'Dansen in het zand'